Onbegrijpbaar. Onbegrijpbaar is wat Hansoo ons wil duidelijk maken. Een excuus om nog een normaal leven te leiden en beslissingen genomen omdat je van niets beter weet, gebruikmakend van een zekere laksheid in je omgeving.
Grensverleggend. Grensaftastend. Als hij poogt zijn beslissingen waar te maken met als enige nadeel dat hij ongeduldig is.
De slagzin van de film komt al heel snel: it is not his mother, it is the boy who is sick.



Het verwondert me telkens hoe een zaal lacht met de kleine taboes. Een gestolen onderbroek, je kan al vermoeden wat er gaat volgen. Maar als de masturbatiescene er dan uiteindelijk komt, was ik blij dat die niet geschuwd was. De rest van de zaal kon een kleine lach niet inhouden, hoewel die snel werd onderdrukt door een zucht, want de scene duurde en toonde veel.

Het is ook intrigerend te zoeken naar het waarom in de film. Nergens maakt Hansoo ook maar enigszins duidelijk dat hij door iets is gedreven is, behalve af en toe voor de aandacht van zijn buurvrouw. Hij is natuurlijk afhankelijk van externe factoren en moet dan ook de hoge rekeningen die zijn in coma liggende moeder achterliet zien te betalen. Maar je raakt gelukkig altijd aan geld (als je een nylonkous en een baseballbat hebt). Er komt ook een zoektocht naar zijn vader, maar waarvoor heeft hij die nu nog nodig?
Zijn buurvrouw dan maar. Die brengt hem op zijn minst nog een handjob.

Maar wat maakt de film nu goed? Daar kan ik gelukkig weinig woorden aan vuilmaken. Hopelijk hebben Japanse films wat meer invloed op hedendaagse films, want beeldspraak geeft een ongelooflijke meerwaarde aan een film.

The Peter Pan Formula