Vroeger was ik ervan overtuigd dat voelen uniek was. Dat denk ik nu nog steeds maar weet ik ook dat ik de keuze heb om dat naast me neer te leggen. Voelen op zich is inderdaad uniek. Je kan sommige zaken maar zo intens voelen in bepaalde situaties. Dat is wat men doet in films, in series, etc .. Het heet ook dramatiseren. Een woord dat pas in mijn gedachtsveld werd gesmeten toen useless mij er een mail over schreef.
Maar dit gaat niet over dramatiseren, hoewel. Want uiteindelijk, als je de keuze hebt om in bepaalde situaties 'ervoor te gaan' of om dat niet te doen, dan is de eerste van die keuzes toch dramatiseren, niet?
Als ik luister naar Pagoda met hun 'Death to Birth' en dat vergelijk met 'Death to Birth' van Michael Pitt, dan zit er toch een mijl verschil tussen hun inlevingsvermogen (hoewel). (In extremis betekent dit dat house of heel wat electronisch muziek geen inlevingsvemogen naar voren brengt, geen gevoel heeft, en gitaar muziek dat bijna automatisch wel doet.)
Het punt van deze post is dat als je die keuze hebt, waarom je ze dan zou maken? Moet je ten allen tijde het gevoel maximaliseren, het merg uit het been zuigen?
Vroeger was ik ervan overtuigd dat als je op het moment dat je een gevoel had, iets dat meer was dan een normale toestand, dat je misschien zelfs een beetje opgefokt was, dat je dat moest neerschrijven. Proberen te behouden a.h.w.. En natuurlijk moest het op een zodanige manier worden neergeschreven dat de je de lezer de schoonheidsemotie weder kon laten ondergaan (zoals Frederik van Eeden dat zo goed verwoord in zijn 'Van de Koele Meren des Doods').
Maar dit heeft zoveel nadelen. Het eigenlijke gevoel kan je niet blijven behouden. Het blijft ergens evolueren. Uiteindelijk word ik er zelfs wat vermoeid van. Andere nadelen zijn dat de opbouw soms zo eindeloos kan zijn dat onderbreking van die opbouw het gevoel een totaal andere richting kan uitsturen. Maar vooral, het neerschrijven is nooit echt een senecure geweest
en is waarschijnlijk de grootste struikelblok. Samen met het wegglijdende gevoel tijdens het neerpennen.
Maar dit gaat niet over dramatiseren, hoewel. Want uiteindelijk, als je de keuze hebt om in bepaalde situaties 'ervoor te gaan' of om dat niet te doen, dan is de eerste van die keuzes toch dramatiseren, niet?
Als ik luister naar Pagoda met hun 'Death to Birth' en dat vergelijk met 'Death to Birth' van Michael Pitt, dan zit er toch een mijl verschil tussen hun inlevingsvermogen (hoewel). (In extremis betekent dit dat house of heel wat electronisch muziek geen inlevingsvemogen naar voren brengt, geen gevoel heeft, en gitaar muziek dat bijna automatisch wel doet.)
Het punt van deze post is dat als je die keuze hebt, waarom je ze dan zou maken? Moet je ten allen tijde het gevoel maximaliseren, het merg uit het been zuigen?
Vroeger was ik ervan overtuigd dat als je op het moment dat je een gevoel had, iets dat meer was dan een normale toestand, dat je misschien zelfs een beetje opgefokt was, dat je dat moest neerschrijven. Proberen te behouden a.h.w.. En natuurlijk moest het op een zodanige manier worden neergeschreven dat de je de lezer de schoonheidsemotie weder kon laten ondergaan (zoals Frederik van Eeden dat zo goed verwoord in zijn 'Van de Koele Meren des Doods').
Maar dit heeft zoveel nadelen. Het eigenlijke gevoel kan je niet blijven behouden. Het blijft ergens evolueren. Uiteindelijk word ik er zelfs wat vermoeid van. Andere nadelen zijn dat de opbouw soms zo eindeloos kan zijn dat onderbreking van die opbouw het gevoel een totaal andere richting kan uitsturen. Maar vooral, het neerschrijven is nooit echt een senecure geweest
en is waarschijnlijk de grootste struikelblok. Samen met het wegglijdende gevoel tijdens het neerpennen.
