Ik werk als web developer voor een departement van UGent. En ik hou er van. Het stelt me in staat om met het 'hands on' principe (het wat?) te werken aan systemen die geen professionele toepassingen hoeven te zijn maar wel organisch perfecte wezens worden. Ik kan me niet voorstellen dat bedrijven zoals Infocon het zouden apprecieren dat een pipeline van php naar perl naar proxy naar php naar perl zou gaan enkel omdat dat telkens 'the right tool for the right job' is. Maar het stelt me wel in staat om werkende applicaties te maken die heel aanpasbaar zijn. Zonder dat ik alles opnieuw aan tests moet onderwerpen vooraleer het in productie kan worden gestoken. Het is werk dat enkel en alleen maar drijft op aanpasbaarheid.

Maar wat is dat 'hands on' principe nu?
Enkele maanden terug, toen ik nog een collega had, leende ik een boek uit dat 'Hackers' heet (laat a.u.b. alle hollywood stereotypen achterwege). Het boek begint over de MIT hackers in de jaren 50 en 60 die met slechts 4KB geheugen wonderen konden verrichten. Het gaat over naar de hardware hackers (waar ook Steve Wozniac van Apple bij hoort) en eindigt ergens bij de game hackers in de jaren 80 (met de historie van Sierra On-Line).
Het boek loopt over van de 'maak het zelf' mentaliteit die altijd rond hackers hangt. Iets dat heel sterk afhankelijk is van de vrijheid van informatie en de mogrlijkheid om er met je handen aan te kunnen (aha, vandaar 'hands on'!).

En ook dat is wat er heerst op mijn werk. Als ik kan zien wat er achter de schermen gebeurt dan hoef ik niet te wachten tot er een update van TinyMCE komt om die hatelijke bug er uit te halen. Als ik weet hoe het Needleman-Wunsch algoritme werkt, dan kan ik dat zelf implementeren en er verbeteringen of modificaties aan toebrengen (zoals ik moest doen voor mijn eindwerk).