Gezien op het Film festival 2007 Prijs: 5€ imdb

fem' 7.4 'lei 5.5

6.5

© SONY HOME ENTERTAINMENT

12/10 om 19:30 in Kinepolis        link imdb

Ik kijk altijd uit naar een western. Ik hou van het minimalisme en de ondrukte van de meeste verhalen. Het is allemaal heel dierlijk, maar niet hersenloos. Maar ik heb dan ook een affiniteit met het niets en de verveling. Ergens zet verveling je aan om passievol bezig te zijn met wat voor handen is. Het is een stimulans om de verveling weg te drijven. En zorgt voor een zekere vorm van dramatisering van de kleine gebeurtenissen. En het lijkt ook te stimuleren om subtieler om te gaan met je omgeving.

Gisteren zag ik Broken Trail, en hoewel ik hem direct na de voorstelling een 4/5 gaf, begin ik meer en meer te twijfelen over of hij die score wel verdient. De film was zo gelukkig en oppervlakkig. En dat verwachtte ik niet van een western. Het verhaal was zo makkelijk, zo makkelijk te volbrengen. En op enkele fantastische scenes na, kan ik het nu niet meer opbrengen dat ik de aaneenknoping goed vind. Ik vind ze misschien net voldoende.
Maar langs de andere kant is dat zuiver realistisch, niet? Een aaneenschakeling van normale en vergeten momenten, met enkele hoogtepunten, die meestal emotioneel geladener of spannender zijn.

Van de ganse film herinner ik me marginale dommigheid en gebrek van emotionele controle van Big Rump Kate. De vrouw die een saloon uitbaat in een dorp zonder autoriteiten (en dat maakt haar ergens de hoogste autoriteit, hoewel ze slechts een beperkte controle wil uitoefenen. Misschien besefte ze dat helemaal niet. Uiteindelijk had ze de controle over iedere lul-gedreven of op geld beluste medemens in haar omgeving).

Alles aan de film doet me twijfelen of hij wel 'de moeite' was. En veel zegt me ja, maar dat enkel nadat ik er mijn gedachten op richt.

Tijdens de film mis ik vooral het tijdsrealisme. Op slechts enkele momenten viel het me op dat de mensen niet uit deze moderne tijd waren. Maar dat klopt misschien niet. Het is zo dat we voortdurend alles zien terwijl we een van de hoofdpersonages volgen. Inleidende scenes voor grotere momenten zijn er niet, alles gebeurt en de mensen reageren erop. De drijfveren worden zelden begeleid of vallen er wat tussen uit. Nu denk ik vooral aan de reden waarom Big Ears Ed uiteindelijk toch de opdracht aanvaardt om Chinese meisjes terug te halen. Maar dit kan dan evengoed een helder moment geweest zijn van Big Rump Kate om hem emotioneel te binden aan zijn opdracht. Je ziet, vertwijfeling allom.

Als ik de film, of eerder de miniserie nogmaals zal terugzien, vrees ik dat ik vooral zal toeleven naar de scenes die me gisteren zijn opgevallen. Misschien stimuleert me dat om beter te letten op het tussenliggend landschap, of dat hoop ik toch.