Gezien op het Film festival 2007 Prijs: 5€ imdb

fem' 8.5 'lei 7

7.8

© SOGECINE & SOGEPAQ

15/10 om 22:30 in Kinepolis 07 speelt nog eens op het filmfest.: 17/10 om 17:30 in Kinepolis 01   imdb link

Ik vind naar de cinema gaan best wel spannend. Zeker als je weet dat ik meestal bitterweinig over de film afweet en mij laat leiden door de goede 'abstract', de titel of wat ik her en der opvang over de film. Ik hoef helemaal geen trailers, teasers of reviews. Die bekijk ik wel achteraf, om de momenten te herleven of te zoeken naar wat ik allemaal zou kunnen hebben gemist. Eventueel zelfs om mijn mening te vergelijken met die van anderen. Want dan is het altijd verwonderlijk als die verschillen of net wel overeenkomen.  Ik wil geen invloed van buitenaf die me vertelt waarop ik tijdens de film moet letten en wil geen vooraf opgelegde patronen die me doorheen de film gidsen. Ik wil verrast worden.

En dat heeft geholpen, want Doghead was een shot in de roos. (Mocht je nu van hetzelfde principe zijn als mij, dan mag je nu gerust stoppen met lezen. Maar ik veronderstel dat mensen als mij niet eens beginnen aan deze post.)

Samuel lijkt weinig invloed van buitenaf te ondervinden en hij weet wat hij wil. Dit wil niet zeggen dat hij succesvol wil zijn, neen, Samuel heeft een onverklaarbare aandoening die hem soms wat 'loco' maakt. Om die momenten te vermijden leeft hij binnenshuis, kijkt amper TV en houdt hij zich aan een strak rust schema. Hij moet goed kunnen slapen. Maar gelukkig is hij niet schuw, en maar een beetje wereldvreemd, alsof hij voortdurend naast de wereld kijkt i.p.v. er recht naartoe.

Tijdens een van zijn meest hectische rustpauzes belandt Samuel in Madrid. Daar kent hij geen kat en heeft geen slaapplaats. Toch besluit hij om er te blijven. Zijn eerste slaapplaats blijkt geen succes, maar de tweede poging is onovertroffen. Hij betaalt nu samen de huur van een crappy appartement met Consuelo (die in tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden een meisje is (met decadente mannelijke trekjes)), de reden waarom hij er introk. De volgende opdracht, het vinden van een job, verloopt ergens ook moeiteloos. Door onvoorwaardelijkheid, eerlijkheid en goed inzicht maakt hij simpelweg vrienden, die niet anders kunnen dan hetzelfde voor hem terug te doen. Het is pas wanneer hij terug momenten van loco-zijn krijgt, dat je ziet hoe diepgeworteld en echt zijn emoties naar boven komen. Samen met Consuelo, een jesus buste en de oude mensen waarvoor hij zorgt, worden die momenten bestreden, maar nooit echt weg raken ze niet.

Mocht ik een liedje toeschrijven aan de film, dan zou het 'Lover I Don't Have to Love' van Bright Eyes zijn (en het liefst wanneer je je handen een poel van warme modder steekt).

De film is een aanrader en een voorbeeld van wat je kan bereiken met subtiele toepassing van CGI effecten.