Als informaticus liggen de strijdwapens meestal voor de hand: een goed geheugen, deftige typkunsten, fantastistische kennis, nieuwsgierigheid en inzicht. Allemaal heel algemene kenmerken die op eender wie zouden kunnen slaan. Na een tijdje gewerkt te hebben, moet ik ook toegeven dat er nog uithoudingsvermogen en vastberadenheid mag bijkomen.

Toen ik net was begonnen vloog ik er goed in. Ik wou me echt niet laten kennen door gelijk wat en op alle informatica  vragen eiste ik ergens een antwoord. Zoiets is best vermoeiend. Van begin tot het eind van een dag voortdurende context veranderingen putten je schandalig snel uit. Ik snap nu pas wat mijn opgestapte collega zo erg frustreerde op de werkvloer.

Na een grote maand poogde ik om de contextveranderingen te verminderen. Het moest wel, ik had nog nooit zoveel en zolang na elkaar met een computer moeten werken. Als ik niet iedere avond met halftoegeknepen ogen en geblust verstand wou thuiskomen, zou ik iets moeten vinden om mijn capaciteiten te verhogen. En de meest simpele oplossing was om mij langer met dezelfde soort onderwerpen bezig te houden.

Dat lukte. Maar intussen zijn we een jaar later en vind ik dat het nog beter kan.

Mijn grootste frustratie zijn mijn typkunsten. Geloof het of niet, maar na 12 jaar computeren, kan ik nog steeds niet blind typen. Erger nog, ik typ niet eens met 10 vingers. Zoals veel mensen heb ik een hybride vorm van kijken waar mijn vingers zich bevinden om dan in een flits enkele woorden te typen. Waarna het proces zich herhaald. En ergens daagde het me dat het voortdurend op en neer kijken me ook met vermoeide ogen achterlaat. Hoewel ik mijn ogen niet hoef te focussen als ik ze neersla naar mijn klavier, doe dat heimelijk en onbewust wel. En na een ganse dag van flitsende focus lijken mijn ogen soms brandgaatjes.

De oplossing ligt natuurlijk voor de hand: ik leer blind typen! De enige reden waarom ik dit nooit eerder heb geleerd, is omdat ik met de misconceptie zat dat dit proces meerdere maanden in beslag zou nemen. Maar ik begon zaterdag met een cursus gtypist en zie, ik tik traag maar gestaag deze entry.

Als randopmerking moet ik toegeven dat ik nog nooit zo erg mijn ring- en wijsvinger heb gevoeld. En op een of andere manier voelt dat goed aan, alsof betere pink beheersing mij een grotere controle op mijn leven geeft.