Ieder jaar gaat de onderzoeksgroep op brainstorm. Een brainstorm die niet zozeer om het uitspuwen van ideeen gaat, maar eerder om een combinatie van bezinning (wat een hatelijke negatieve connotatie heeft dit woord toch) en het voorgaande. We stellen voor wat er gebeurde of moest gebeuren, en wat er nog gepland is voor het komende jaar. En hoewel we ook wekelijks een groepsvoorstelling krijgen, komt iedereen nu aan bod. Dit samen met de relaxte sfeer en de vooringenomen instelling (we gaan er tenslotte naartoe om dit te doen) komt er meer feedback dan anders. Er is ook tijd voor langere discussies. Het werk is soms lekker relax.

En eigenlijk zijn de woorden 'het werk' een beetje denigrerend omdat het niet zomaar of enkel maar werk is. Ik geniet van wat ik er doe en dat genieten stop niet als ik fysiek niet meer aanwezig ben in het gebouw. En hoewel het eind van iedere dag telkens komt, kijk ik er zelden naar uit. Ik besef bijna nooit dat de dag ten einde is en de volgende sluit er altijd naadloos op aan, in dezelfde gedreven gemoedstoestand. En dat allemaal zonder de aanwezigheid van sleur. En is dat niet waar ieder management van droomt?

Maar aangezien we lang terplaatse blijven, er zelfs blijven overnachten, is er genoeg tijd om de groep hechter te maken. Iets wat eigenlijk meer de bedoeling is van deze gebeurtenis.

Deze keer was de groep groter dan anders. We kregen heel wat nieuwe doctoraatsstudenten bij dit jaar en waren uiteindelijk met een goede 27 man onderweg. En dat op zich leent zich uitstekent tot het vormen van cliquejes. Maar niets van dat al. Door de uitstekende lokatie, een enorme gerenoveerde schuur ergens in de Ardennen, kon je je altijd bij ieder nieuw gevormd groepje zetten. De grote 8 persoons zetels, de enorme 12 persoons tafels, de goed geplaatste verhogingen, dit alles maakte dat groep in gesprek altijd een extra persoon kon verwelkomen, Ook de ligging van de kamers maakte dat iedereen nooit van eenzelfde richting  de groep benaderde. Jammer dat de electriciteit uitviel als je je douchte.

De eerste dagen liep ik er wel wat verloren, met nooit echt een gericht doel voor ogen. Maar naar het eind van het evenement toe kende ik de omgeving en interacties reeds en begon die verlorenheid weg te ebben.