En gelukkig heb ik lijm. (Een semi Nirvana quote past altijd.)

Op een normale dag loop ik altijd de trappen op en af. Ik kan er niet tegen om iedere trede apart te nemen en ik vind het irritant om traag vooruit te gaan op een trap. En dat past allemaal in het plan om dagelijks je 10.000 stappen te doen, het plan om wat gezonde beweging te krijgen. (Het plan vermeldt natuurlijk niets over trappen, maar ik ben zo vrij om te veronderstellen dat je een genomen trede dubbel mag nemen en een overgeslane trede tripple.)

En toen viel ik. Gelukkig niet naar beneden, maar wel met zo'n snelheid dat het zeker pijn zou doen. Ik was de trap naar boven aan het lopen en mijn pink kon zich nog net tegen (hoewel de bedoeling natuurlijk was om 'op') de balustrade smijten. Ik ging mij erbij neerleggen.

Hoewel het pijn deed en zelfs zo erg dat het moeilijk te negeren valt, probeerde ik mijn pijnlijke pink te plooien. Eerst met behulp van mijn andere hand dan op eigen kracht. Ik veronderstelde dat als ik geen breuk voel en ik kan het gewricht zelf nog bewegen dat het enkel maar gekneusd zou kunnen zijn. Of mij in mijn herstellen van deze tocht niet zou hinderen in mijn werk.

En dat bleek ook zo. Voor de eerste twee weken.

Vorige week ben ik dan toch maar eens naar de dokter geweest. Ik vond het best wel raar dat ik mijn pink niet meer tot tegen mijn handpalm kon plooien. Ik kon geen aardappelen meer schillen en lorelei klaagde ook.

En wat bleek: een fractuur. Ik liep al twee weken rond met een fractuur. Normaliter spalkt men zoiets, maar dit is nu niet echt de moeite meer. En ik kan mijn pink niet plooien omdat het lichaam zelf een kaste smeedt rond een gebroken been.

Nooit gedacht dat ik iets zou breken. En nooit gedacht dat ik er op zo'n nonchalante manier achter zou komen.